به گزارش طبنا(خبرگزاری سلامت)، با داشتن یک سیستم ایمنی ضعیف، فرد مبتلا به ابتلا به کمبود ایمنی بیشتر حساس به عفونت‌های مکرر باکتریایی و ویروسی است. ابتلا به عفونت‌های تنفسی مانند عفونت‌های سینوسی یا عفونت‌های ریه مانند پنومونی و یا برونشیت ممکن است اتفاق بیفتد. عفونت دهان، چشم‌ها، گوش‌ها، پوست و دستگاه گوارش نیز شایع است.

افرادی که با نقص ایمنی اولیه بدن مواجه هستند، چنین عفونت‌هایی را به‌طور مداوم تجربه می‌کنند. عفونت‌ها همچنین ممکن است مقاومت به درمان باشد برای مدت طولانی ادامه داشته و طول دوره درمان طولانی‌تر از مدتی باشد که افراد با سیستم ایمنی سالم درمان می‌شوند.

علل و انواع بیماری

کمبود ایمنی می‌تواند اولیه یا ثانویه (اکتسابی) باشد. کمبود ایمنی اولیه ناشی از نواقص ژنتیکی مادرزادی است ولی کمبود ایمنی ثانویه به دنبال ابتلا به سایر بیماری‌ها ایجاد می‌شود. مشهورترین کمبود ایمنی ثانویه بیماری ایدز (AIDS) است. در بین نقص‌های اولیه ایمنی، کمبود پادتن (آنتی بادی) شایع‌ترین نوع است.

بیماران مبتلا به کمبود اولیه پادتن مستعد ابتلا به انواع عفونت‌های باکتریایی هستند. این افراد نیاز به دریافت منظم و مداوم داروی ایمونوگلوبولین تزریقی و نیز در مواقع لزوم آنتی‌بیوتیک دارند.

اساس آسیب شناختی این گروه از بیماری‌ها عدم توانایی لنفوسیت‌های B برای ترشح پادتن به میزان کافی یا با کیفیت مطلوب است. در واقع، عدم تمایز لنفوسیت‌های B در مغز استخوان یا بافت‌های لنفی محیطی به هر دلیل، می‌تواند باعث این امر شود.

شایع‌ترین کمبود اولیه پادتن بیماری«کمبود انتخابی IgA» است. اکثر این بیماران از ناراحتی خود برای مدت طولانی بی‌خبر هستند و هر سال چندین نوبت به علت سرماخوردگی و سینوزیت‌های مکرر به پزشک مراجعه می‌کنند.علت اساسی این بیماری و درمان قطعی آن تا کنون نامعلوم است.

در تزریق داروی ایمونوگلوبولین به این گروه باید دقت عمل به خرج داد و در بسیاری از موارد انجام نداد. «نقص ایمنی متغیر شایع» فرم شایع دیگری است که به اختصار به آن CVID می‌گویند. در غالب این بیماران، تا امروز علت ژنتیکی بیماری CVID ناشناخته‌است.

فرم دیگری از کمبود اولیه پادتن تنها در مردان دیده می‌شود. این بیماری «کمبود تیروزین کیناز بروتون» نام دارد که به آن آگاماگلوبولینمی‌وابسته به جنس یا به اختصار XLA هم می‌گویند. علت بیماری جهش در ژن کد کننده تیروزین کیناز بروتون است که روی کروموزوم X قرار دارد.

درمان بیماری

برای تقویت سیستم ایمنی بدن پزشک از مواردی نظیر برنامه غذایی متعادل و افزایش مصرف ویتامین‌ها، تجویز ایمونوگلوبین برای جبران کمبود آنتی بادی بدن، تجویز آنتی بیوتیک قبل از عمل‌های جراحی برای کاهش خطر عفونت، داروهای ضد ویروس در صورت وجود مشکل در سلول‌های لنفوسیت T، واکسیناسیون، پیوند سلول بنیادی در موارد شدید که معمولا از مغز استخوان یا خون به دست می‌آید. داروهای تقویت کننده ایمنی بدن مثل اینترفرون که دارای پروتئین مبارزه کننده با عفونت‌های ویروسی است، استفاده می‌کنند.