خبرگزاری سلامت: امروز ۱۲ بهمن ماه برای نسل انقلاب به معنای هزاران لحظه خاطره است، خاطراتی که لذت آن در با شور و حرارت مرو کردن آنهاست. بیایید ۱۲ بهمن سال ۵۸ را با همان حرارتی و شوری که درک کرده ایم برای نسل جدید مرور کنیم.

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری سلامت، برخی رخ دادهای تاریخی هستند که یک بار در طول تاریخ حیات یک ملت، آن هم ملتی بزرگ رخ می دهند. رخ دادهایی تکرار نشدنی که هر سال همان ملت به ویژه نسلی که با این رخداد زیسته و با ذره ذره وجودش آن را لمس کرده است، دوست دارد آن را مرور کند و در این مرور کافی است فردی که تاکنون سکوت کرده بود، حرفی بزند و یا عکسی که تاکنون منتشر نشده بود، سندی که تاکنون کسی از وجودش خبر نداشت و … منتشر شود همه بلافاصله به دنبال یافتن و درک کردن بخش مخفی مانده آن رخ داد و فهمیدن بخش های ناپیدای آن خواهندرفت.

«امام خمینی که شرط ورود خود را به کشور، خروج شاه اعلام کرده بودند، با فرار شاه در ۲۶ دی ۱۳۵۷، تصمیم به بازگشت گرفتند. قرار بود این رجعت تاریخی در روز پنجشنبه پنجم بهمن ۱۳۵۷ انجام گیرد اما بختیار، با بستن فرودگاه‌ها مانع از انجام این امر شد. با انتشار خبر بسته شدن فرودگاه‌ها، مردم خشمگین به خیابان ها ریخته و با تحصن و شعارهای کوبنده، دولت بختیار را تحت فشار شدیدی قرار دادند.

در همین زمان رئیس شورای سلطنت، سید جلال تهرانی،‌ در پاریس ضمن استعفا خدمت امام، اعلام کرد که شورای سلطنت غیر قانونی است. سرانجام، تحصن‌ها و تظاهرات عظیم مردم بختیار را مجبور کرد،‌ فرودگاه ها را باز کند. کارکنان اعتصابی تلویزیون اعلام کردند برای ضبط و پخش مستقیم مراسم آماده‌اند. فرودگاه مهرآباد آماده استقبال از پرواز انقلاب بود.

روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، پرشکوه ترین استقبال تاریخی رقم خورد و هواپیمای ایرفرانس در حوالی ساعت ۹ صبح در فرودگاه مهرآباد نشست و حضرت امام، با قلبی آرام و مطمئن پس از ۱۵ سال هجرت، پا به خاک میهن اسلامی گذاشتند.

صدها خبرنگار و عکاس و فیلمبردار به ثبت این رویداد تاریخی پرداختند. جمعیت استقبال کننده در طول ۳۳ کیلومتر از فرودگاه امام تا بهشت زهرا که مقصد بعدی امام بود بین ۴ تا ۸ میلیون نفر تخمین زده می‌شد. امام از فرودگاه مستقیما به بهشت زهرا رفتند و ضمن ادای احترام به شهدای انقلاب اسلامی، سخنرانی تاریخی خود را در آنجا ایراد کردند.

در این سخنرانی امام نخست وزیری شاپور بختیار را غیر قانونی اعلام کرده و فرمودند: «من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین می‌کنم.»‌ بدین ترتیب از ورود امام ده روز تاریخی که بعدها دهه فجر انقلاب اسلامی نام گرفت، سپری شد تا طومار رژیم پهلوی و ۲۵۰۰ سال استبداد شاهنشاهی برای همیشه در هم تنیده شود.

۱۲ بهمن ماه سال ۵۸. لمس بیم و امید، اضطراب آمدن و نیامدن، سالم رسیدن و یا … . کسی کارشکنی خواهد کرد؟ کشور در دست کیست؟ چه کسی با ماست و چه کسی علیه ما؟ اگر و هزاران اگر … . شاید تعریف کردن و تشریح اینکه مردم به راستی آب و جارو به دست گرفتند و تهران را شستند و خیابان ها را با گل تزئین کردند برای نسلی که انقلاب را ندیده به راستی سخت باشد. تشریح اینکه آن شب تاریخی به راستی کسی نخوابید. شاید هنوز هم تصور اینکه چگونه چهار تا هشت میلیون نفر انسان با امکانات محدود ان زمان بدون هیچ مشکلی مدیریت شدند و برنامه ها باشکوه به پیش رفت هنوز هم سخت باشد اما مردم ایران چنین شاهکار تاریخی را رقم زدند. اما  … .

اما حواسمان باشد. اگر همه آن شور را به نسل نو منتقل نکنیم، نسل بعد واقعیت آنچه رخ داده است را نمی تواند حتی از لابه لای فیلم ها و کتاب ها و عکس ها درک کند. آنچه نسل انقلاب درک کرده است باید به زبان و چهره به چهره نقل و منتقل شود. آن زمان است که به راستی نسل بعد از انقلاب خواهند فهمید که نسل انقلاب چه کرده اند.

کدخبرنگار۴۱۰۸۰