۰۶ دی ۱۳۹۹ - ۱۰:۵۶
دل نوشته ای از مرضیه نظامی (باران)

ولی همیشه توکلم به خدا بوده، قوی باش…

اما من ، سال هاست آدم هایی که سوت قطارشان را فقط برای خودشان به صدا در می آورند از مدار زندگیم به بهانه ای حذف می شوند سال هاست بدون دغدغه عشق می دهد و مهربانم...

به من می گویند خوش حال باش
وارد عصر اکواریوس شده ایم!
عصر عشق
عصر زنانگی
عصری پر از آرامش…
عصری برای آدم های هم فرکانس…
آدم هایی که میشه باهاشون دو کلام حرف حساب زد
میشه تا ابد روی بودنشون حساب کرد
عصری که در آن ((من)) و ((تو)) می شود ((ما))…
و آدم هم فرکانس می شود ((آن)) شعر های من..

اما من ، سال هاست آدم هایی که سوت قطارشان را فقط برای خودشان به صدا در می آورند از مدار زندگیم به بهانه ای حذف می شوند
سال هاست بدون دغدغه عشق می دهد و مهربانم…
سال هاست بدون ادعا
و ….

من هم در این دایره زندگی ، نوک پرگارم گیر کرد روی نقطه پوچی…

مامانم خیلی ساده بهم گفت: کم نیار…
بابام بهم گفت : من در زندگیم همیشه روی خط قرمز حرکت کردم ولی همیشه توکلم به خدا بوده، قوی باش…

مامان معصوم گفت : یه سری چیزها باید تو خونمون باشه
راست می گفت: تو خون ما غرور کاذب و هیاهو نبود…

بابا صاحب کرسی بود و مامان زن تاثیر گذار… ولی متواضع و ساده…

و ستاره سهیلی که همیشه در گوشم نجوا می کنه :مرضیه تو توانمندی تو قوی هستی تو…
و این روزها مرتب جمله(( تو می تونی)) رو برام زمزمه می کنه.

و آدم ها نمی دونند بخاطر این ستاره سهیل ها چقدر باید خدارو شکر کنند…
به نظرم ، حتی این ستاره سهیل ها خودشون حالی از احوال خودشون نمی گیرند…

خوش حالم زیرا قراره آکواریوس عصری، برای من باشه.

و من از استاد روزهای کودکیم ممنونم
که نوید را به من می دهد.

مرضیه نظامی (باران)

نظرات کاربران

Subscribe
Notify of
guest
0 نظرات
Inline Feedbacks
View all comments