۲۷ مهر ۱۳۹۹ - ۱۶:۵۰

تأمین امنیت اجتماعی/ سردار حبیب الله جان نثاری

معاون تربیت و آموزش ناجا در یادداشتی به بیان مفهوم " تأمین امنیت اجتماعی " پرداخت.

همواره در تأمین امنیت اجتماعی (رفتارهای پرخطر)، که متأثر از آسیب‌های اجتماعی هستند، شیوه‌های متنوع و متفاوتی از سوی مسئولان متولی کنترل این رفتارها به‌کار گرفته می‌شوند که ممکن است نتایج مطلوبی را به‌دنبال نداشته ­باشند.

دیگر آنکه، اهمیت به‌کارگیری رویه‌های برگرفته از ادبیات علمی-کاربردی یکسان برای رویارویی مؤثر با این رفتارها موجب می شود تا چهارچوبی برای آسیب‌شناسی و آسیب‌زدایی برنامه‌های درسی برای ارتقاء امنیت خانواده ها و جامعه، «تأمین امنیت اجتماعی» طراحی شود.

امنیت، نخستین و مهم‌ترین شرط یک زندگی سالم اجتماعی است و در دین مبین اسلام نیز امنیت از اهمیت زیادی برخوردار است.

حضرت ابراهیم (ع) هنگام بنای کعبه نخستین چیزی را که از خدا برای آن سرزمین طلب کرد، نعمت امنیت بود: « … رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّـهِ وَ…» (بقره، ۱۲۶)، «الَذِینَ اَمنُوا وَ لَم یَلبِسُوا إیمَانَهُم بِظُلمٍ اُولَئِکَ لَهُمُ الَامنُ وَ هُم مُهتَدُونَ» (انعام، ۸۲)، «کسانی که ایمان آوردند و ایمان را به ستمی نیامیختند آنهایند که برایشان ایمنی است و آنها هدایت‌یافتگانند». «فَلیَعبُدُوا رَبَ هذَا البَیتِ الَّذِی اَطعَمَهُم مِن جُوع وَ ءامَنَهُم مِن خَوفِ» (قریش ۳ و ۴) «پس باید پروردگار این خانه را بپرستید».

حضرت علی(ع) می‌فرمایند: «المُومِنُ نَفَسَهُ مِنُه فی تَعَبِ وَ الناسُ مِنهُ فی راحِهَ» ”مومن کسی است که خود را جهت رفاه مردم در زحمت بیندازد و دیگران از او در امنیت و آسایش باشند“. (بحارالانوار، ج ۷۲: ۵۳)

دین مبین اسلام هم امنیت را از بزرگ‌ترین مواهب الهی و هم پایه سلامتی دانسته و هم این موهبت را نعمتی ناشناخته معرفی کرده؛ به‌واقع، امنیت مهم‌ترین نیاز یک جامعه (خواه یک طایفه یا قبیله، خواه یک کشور) به شمار می آید و رشد و شکوفایی آن جامعه منوط به تامین آن است؛ از همین روست که قدرت سیاسی تأمین امنیت را نه‌تنها وظیفه اصلی که یکی از منابع مشروعیت‌سازی خود می‌داند.

بدیهی است که تأمین امنیت بدون آگاهی، برنامه ­ریزی و ارزیابی عملکرد میسر نخواهد بود. در این فرایند، که از نظر تا عمل را در بر می­ گیرد، شناخت امنیت و مؤلفه ­های آن امکان برنامه ریزی برای تأمین امنیت بر اساس رویکردهای مناسب را خواهد داد؛ اما آنچه به همان اندازه مهم ­است پیش ­بینی رویکردهای مناسب در برخورد با بحران ­هایی است که امنیت عمومی را به­ خطر می­ اندازند؛ یعنی اتخاذ رویکردهای مناسب در مدیریت بحران­ های حوزه امنیت عمومی.

احساس امنیت ناشی از نبود بیم و هراس آحاد جامعه نسبت به حقوق و آزادی‌های مشروع خود و به­ مخاطره نیفتادن حقوق آنان است. به بیان دیگر، احساس امنیت در یک جامعه به احساس روانی شهروندان از میزان وجود یا نبود جرم و شرایط جرم‌خیز در آن جامعه بستگی دارد و هر مقدار فراوانی جرم و شرایط جرم‌خیز بالاتر باشد، احساس امنیت شهروندان کاهش خواهد یافت.

از جمله عوامل متعددی که در ایجاد احساس ناامنی دخیل است می‌توان به مواردی چون کاهش باور عمومی نسبت به مجریان قانون، برقراری و حفظ نظم، وجود فرهنگ شفاهی با کارکرد قوی، ایجاد شایعه در میان مردم، فقدان نظام آموزشی و اطلاع­ رسانی فعال جهت ارتقای دانش و بینش امنیتی جامعه اشاره­ کرد.

الحمدلله نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران با بهره گیری از دین مبین اسلام و با تبعیت از فرامین فرماندهی معظم کل قوا امام خامنه ای ( مدظله العالی) به ارائه آموزش های اعتقادی و کاربردی به نیروهای خود ایجاد امنیت را برای آحاد مردم به ارمغان داشته است.

منبع: پایگاه خبری پلیس

 

نظرات کاربران

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x