به گزارش طبنا(خبرگزاری سلامت)؛ این بیماری، بیماری گوش داخلی است که در آن افزایش فشار مایع اندولنف را داریم. حملات سرگیجه حداقل بیست دقیقه طول می‌کشد و اغلب با تهوع و استفراغ توام است. بیمار نیستاگموس عرضی یا عرضی-چرخشی دارد.

علت این بیماری ناشناخته است، اما ممکن است فاکتورهای محیطی و ژنتیکی در ایجاد آن دخالت داشته باشند. تئوری‌هایی چون انقباض مویرگ‌های خونی، عفونت‌های ویروسی و واکنش‌های اتو ایمیون نیز از عوامل احتمالی ایجاد بیماری ذکر شده‌اند.

علایم مشخص بیماری

سرگیجه با دوره‌های تکرارشونده سرگیجه به‌طور ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی، ناتوان‌کننده، به مدت چند دقیقه تا چند ساعت و معمولا کمتر از ۲۴ ساعت طول می‌کشد. کاهش شنوایی، کاهش شنوایی به‌ویژه در اوایل شروع بیماری به‌صورت نوسانی است سرانجام بسیاری از بیماران درجاتی از کاهش شنوایی را تجربه می‌کند. وزوز گوش می‌تواند با حس نجوا، زنگ‌زنگ، همهمه، غرش باشد.

علایم بالینی معمولا یک‌طرفه است. دست کم در مراحل اولیه بیماری، در فواصل حملات و در دوره‌های عاری از بیماری، شنوایی اغلب به سطوح طبیعی بازگشته و وزوز گوش نیز بهبودی می‌یابد ولی در نهایت ناشنوایی یکطرفه شدید حلزونی و وزوز پایا حاصل می‌شود.

درمان بیماری

علائم بیماری در ۹۰–۷۵ درصد بیماران با دارو قابل کنترل یا تخفیف است. درمان با استفاده از داروهایی مانند متوکلوپرامید، پرومتازین، دیمن هیدرینات، بتاهیستین، کلونازپام و… قابل کنترل است. برای درمان منییر علاوه بر درمان، علامتی لازم است بیمار رژیم غذایی کم‌نمک و کم چرب داشته باشد. داروهایی که دفع ادرار را افزایش می‌دهند مانند استازولامید نیز برای درمان این بیماری سودمند است. بیماران سندرم منییر غیرقابل کنترل با دارو، تحت عمل جراحی دکمپرسیون ساک آندولنفاتیک قرار می‌گیرند.