به گزارش طبنا(خبرگزاری سلامت)؛ درد از علایم شایع این بیماری است و خروج ترشحات به دنبال التهاب زیاد از دیگر علایم شایع محسوب می‌شود. از علایم دیگر می‌توان به قرمزی مجرا و اطراف لاله گوش اشاره کرد. در بعضی از موارد که شدت بیماری زیاد بوده و ممکن است غدد لنفاوی اطراف گوش هم متورم شوند و درد از ناحیه لاله و مجرای گوش فراتر رفته و در نیمه سر هم درد ایجاد کند. شدت درد بسته به شدت بیماری می‌تواند زیادتر شود.

افزایش تورم می‌تواند باعث بسته شدن مجرای گوش به طور نسبی یا به طور کامل شده که در آن موقع بیمار به طور معمول کاهش شنوایی پیدا می‌کند. این کاهش شنوایی از نوع انتقالی است، یعنی عصب گوش سالم است، ولی انتقال صوت از فضا به گوش داخلی دچار مشکل می‌شود.

در صورت درگیری گوش میانی ما بیماری را التهاب گوش میانی و در صورت درگیری گوش خارجی (لاله گوش و کانال خارجی شنوایی) ما آن را التهاب گوش بیرونی می‌نامیم.

التهاب گوش میانی

این نوع التهاب در نوزادان و کودکان بیشتر دیده می‌شود. حدود ۱۰درصد اطفال زیر ۵ سال در یک سال دچار گوش ‌درد خواهند شد. این بیماری به‌دنبال عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی بروز می‌کند، عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی باعث اختلال عملکرد شیپور استاش می‌شود و عفونت از طریق شیپور استاش بطرف گوش میانی پیشرفت می‌کند و باعث ایجاد بیماری التهاب گوش میانی می‌شود.

التهاب گوش خارجی

در التهاب گوش خارجی حرکات لاله گوش دردناک است و گاه خارش گوش داریم. علت این بیماری ممکن است عفونت، درماتیت یا هر دو باشد. این بیماری بعد از استخر نیز مشاهده می‌شود. باکتری‌ها و قارچ‌ها علت شایع این بیماری هستند. در معاینه لاله گوش ممکن است متورم و کانال گوش تنگ باشد و دبری‌هایی درون کانال دیده می‌شود.